Je koopt een fiets, boekt een ticket, stouwt je fietstassen vol en daar ga je. Tenminste, het leek zo makkelijk toen ik het plan opvatte om ruim vier maanden te gaan fietsen.
Zo makkelijk bleek het niet, en het moeilijkste - het fietsen zelf - moet nog komen.
Ten eerste, waar ga je heen? Waar kun je als beginnende, vrouwelijke solo-fietser een beetje fatsoenlijk fietsen vanaf maart? Het mag niet te koud zijn, niet te duur, niet te eenzaam, niet te onherbergzaam. Dat wordt dus Zuidoost-Azië. Mooie natuur, vriendelijke mensen, afwisselend terrein, relatief veilig, goedkoop, en warm. Heel erg warm.
Vervolgens de fiets. Voor pakweg vijfduizend kilometer slalommen tussen de potholes, gravelwegen, dirt-tracks en erger heb je een beetje stevige fiets nodig, zonder toeters en bellen (hoewel die toeter niet zo'n slecht idee is) die ter plekke ook nog een beetje makkelijk gerepareerd moet kunnen worden. Mijn budget is wederom beperkt, dus ik ben nu druk op zoek naar een oude mountainbike zonder funky hydraulisch spul en waar een achterdrager op gemonteerd kan worden. Vanavond ga ik kijken naar een leuk tweedehandsje - ik hou jullie op de hoogte.
Dan nog een ticket, een paar stevige fietstassen, goede kaarten, wat eelt op m'n achterwerk en gaan. Toch?
Deze blog is één van de stappen in de voorbereiding op mijn fietsplan. Kan ik alvast even oefenen, voordat ik in een dubieus Cambodjaans internetcafé nog moet gaan uitzoeken waar alle knoppen zitten. Bij deze dus.
